Een plattegrond lezen met de legenda

Bovenaan staat een plattegrond van een eiland in het water, van bovenaf getekend, met een noordpijl in de hoek. Er loopt een pad dwars over het eiland en een beekje dat onder een brug door gaat. Op het gras staan kleine tekens. Onder de kaart staat een legenda met vijf tekens en hun naam: bloemperk, brug, bankje, boom en struik. Onderaan staan vijf vakken met dezelfde namen en een leeg hokje. Het kind kijkt naar de legenda, zoekt elk ding op de kaart en schrijft in het vakje hoeveel er zijn. Op deze afdruk zijn er bijvoorbeeld vijf bomen, twee struiken en vier bankjes.

Een kaart lezen begint bij de legenda: een klein teken staat voor een echt ding. Dit blad oefent dat heel precies, want een boom en een struik lijken op elkaar en verschillen alleen in hun rand. Het kind moet dus steeds terugkijken naar de legenda voordat het telt. Tellen maakt het controleerbaar: wie vijf bomen telt, heeft ze ook echt gevonden. Twee dingen op de kaart staan niet in de legenda, het pad en het beekje; die hoeft het kind ook niet te tellen. In Nederland komt de legenda meestal in groep 4 of 5 aan bod bij aardrijkskunde; dit blad is een vroege start. Het hoort bij oriëntatie op jezelf en de wereld in de SLO-kerndoelen.

Eén vel in kleur. Vraag als extra opdracht wat het lichtblauwe lint over het eiland is: het beekje heeft geen teken in de legenda, en kinderen mogen er zelf een bedenken. Het mooiste vervolg is een eigen plattegrond van de klas met zelfbedachte tekens. Dit is het startblad van de reeks kaartlezen en windrichtingen; in groep 4 volgen de windroos en de windrichtingen op een plattegrond.