Ik kan: zet een vinkje bij wat je al kunt

Acht kaarten in twee kolommen, elk met een gestippeld vinkvakje, een plaatje en een korte zin, vormen dit kleuterblad uit de reeks dit ben ik: Ik kan schilderen, Ik kan mijn tanden poetsen, Ik kan een liedje zingen, Ik kan fietsen, Ik kan rennen, Ik kan zwemmen, Ik kan een boek lezen en Ik kan tegen een bal schoppen. De plaatjes tonen het voorwerp of de handeling: een palet met kwast, een tandenborstel, een microfoon, een kind op de fiets, een zwembril, een voetbal. Onder de kaarten begint een brede regel met Ik wil nog leren, met drie schrijfregels. Het kind leest elke zin, vinkt aan wat waar is en schrijft één ding dat het nog wil leren.

Dezelfde twee woorden openen elke zin, dus na de eerste kaart leest het kind Ik kan als één beeld en veranderen alleen de laatste woorden, en zo leert een zinsstart lezen. Een verkeerd vinkje bestaat niet, want alleen het kind kent het antwoord, en dat maakt het een dit-ben-ik-blad en geen leestoets. De regel onderaan is de enige open plek: een echte wens, gespeld zoals het kind dat kan. De leerkracht leest de vinkjes als een portret en de laatste regel als de eerste eigen zin van het jaar. Korte zinnen met een vast begin lezen sluit aan bij de beginnende geletterdheid uit de SLO-kerndoelen voor de kleuterperiode.

Eén staande pagina, kleur voor de plaatjes. Lees de acht zinnen eerst samen hardop voordat het kind alleen werkt, en bewaar het ingevulde blad: de lege vakjes zijn de vakjes om in juni aan te vinken. Het blad dit ben ik is de tekenversie van hetzelfde zelfportret, en mijn lievelingsdingen is het andere kiesblad. Verhaalbeginnen en schrijven bij een plaat zijn een aparte werkbladreeks.