Dit is mijn gezicht: schrijf de woorden erbij

Vijf woorden staan in een gestippelde bank bovenaan dit kleuterblad: mond, haar, neus, oog en oor. Daaronder kijkt een groot getekend kindergezicht vanuit het midden van de pagina, met vijf oranje stippen op het haar, één oog, de neus, één oor en de mond, en van elke stip loopt een groene lijn naar een gestippeld schrijfvak aan de rand: twee links, drie rechts. Het kind leest een woord, zoekt het deel dat het benoemt en schrijft het woord over in het vak waar de lijn heen gaat. Onderaan staat een breed gestippeld vak met de kop Teken nu je eigen gezicht. Zo zet dit blad uit de reeks dit ben ik woordenschat en tekenen op één pagina.

Een tekening van woorden voorzien is een vaardigheid op zich, los van het kennen van de woorden: het kind moet een lijn van stip naar vak volgen en het woord dáár zetten, niet naast het lichaamsdeel zelf. Omdat de vijf woorden gegeven zijn, is de leeslast licht en gaat het eigenlijk om koppelen en overschrijven. Het gezicht is met opzet neutraal, een kleine glimlach en verder niets, zodat er geen gevoel wordt afgelezen. De leerkracht controleert de vakken van oog en neus, de twee waarvan de lijnen elkaar over het gezicht kruisen en die het makkelijkst worden verwisseld. Lichaamsdelen benoemen is een vast onderdeel van de woordenschat die de SLO-kerndoelen voor de kleuterperiode beschrijven.

Eén staande pagina, kleur is handig maar niet nodig. Het tekenvak onderaan is de beloning, en de woorden kunnen op de eigen tekening opnieuw worden gebruikt. Het blad dit ben ik heeft het zelfportret zonder woorden, en het blad mijn naam is de andere overschrijfopdracht van deze reeks. Een gevoel van een gezicht aflezen hoort bij de bladen over emoties, niet bij dit blad.