Vooraan, in het midden of achteraan: waar hoor je de letter?

Zes brede kaarten, twee naast elkaar en drie onder elkaar, vormen dit blad vooraan, in het midden of achteraan voor kleuters; het getoonde blad hoort bij de k. Op elke kaart staat alleen een plaatje, geen woord: een sok, een kaars, een zak, een masker, een kat en een helikopter. Rechts van het plaatje staan drie stippelvakjes, en boven elk vakje een klein sleuteltje van drie hokjes waarvan het eerste, het middelste of het laatste is ingekleurd. Het kind zegt het woord, beslist of het de k vooraan, in het midden of achteraan hoort, en kleurt dat vakje. Bovenaan houdt een smalle strook de letterkaart en één baan met stippelhoofdletters om na te trekken; schrijfregels zijn er op dit blad niet.

Het blad is zo gebouwd dat elke positie voorkomt: twee van de zes woorden hebben de letter vooraan, twee in het midden en twee achteraan. Die verdeling voorkomt dat een kind steeds het eerste vakje kleurt en toch vaak genoeg goed zit om ermee door te gaan. Dat het woord niet gedrukt staat, is bewust: het kind kan de letter nergens zien en moet de plaats van de klank echt horen, precies de fonemische stap die aan het lezen voorafgaat. Wie masker en helikopter hardop en langzaam zegt, merkt dat de k pas ergens halverwege komt, en dat is voor een kleuter een echte ontdekking.

Kleuren in plaats van schrijven houdt het blad kort; de meeste kinderen zijn in een paar minuten klaar, dus het werkt als opwarmer voor het basisblad of als korte check erna. Het gebruikt dezelfde letterreeks als de rest van de letter van de week, dus een set voor de week print in één keer. Voor de versie waarin de letter in gedrukte woorden wordt geteld in plaats van gehoord, is er het blad omcirkel en tel.