Hoe voel jij je? Omcirkel het gezichtje

Boven op elk van de zes genummerde kaarten van deze pagina voor kleuters staat een plaatje: een bed, een gouden medaille, een rode pyjama naast de maan, een ingepakt cadeau, een onweerswolk met bliksem en een spuit. Onder elk plaatje staan drie gele gezichtjes in kleine witte vakjes. Het kind kijkt naar het plaatje, stelt zich voor dat het daar zelf is en omcirkelt het ene gezichtje dat laat zien hoe het zich dan zou voelen: moe bij het bed, blij bij de medaille, bang bij het onweer. Nergens op het blad staat een gevoelswoord gedrukt; de situatie is de enige vraag en de gezichtjes zijn de enige antwoorden.

Dit is de stap van het afleiden binnen de familie gevoelens. Op de basispagina staat een woord en zoekt het kind het gezicht; hier moet het gevoel uit een situatie komen, en dat is de vorm die het in het echte leven ook heeft. Elke kaart heeft drie gezichtjes, het bedoelde antwoord en twee die er niet bij passen, en over het hele blad komt hetzelfde gevoel op hoogstens twee kaarten terug, dus overal blij omcirkelen levert niets op. De plaatjes komen uit een vaste voorraad van alledaagse dingen die alleen blij, bang of moe oproepen, zodat de keuze voor een kleuter te overzien blijft. De vraag van de leerkracht is de titel zelf, hardop bij elke kaart. Een kind dat bij de spuit bang zegt en een ander dat verdrietig zegt, hebben allebei een punt; juist die kaart is een gesprek waard, en dat gesprek is wat de SLO-kerndoelen voor kleuters bij gevoelens bedoelen.

Eén vel, potlood of wasco, zes cirkels. Omdat de situaties uit één voorraad komen, waarin ook een ballon, een knuffelbeer en een kussen onder de maan zitten, leest het blad steeds hetzelfde, welke zes er ook op staan. Ga daarna verder met hoe voel ik me vandaag, waar de situatie de eigen ochtend van het kind is, of terug naar de basispagina met de woordkaarten als de gezichtjes zelf nog onzeker zijn.