Teken het gevoel

Vier grote crèmekleurige kaarten vullen deze pagina voor kleuters, twee naast elkaar en twee eronder, en op elke kaart staat niets anders dan een gevoelswoord in grote groene letters en daaronder een lege cirkel: bang, boos, blij, verdrietig. Er staan geen gedrukte gezichtjes om na te tekenen. Het kind leest het woord en tekent in de cirkel een gezicht dat dit gevoel laat zien, met de mond, de ogen en de wenkbrauwen. De cirkels zijn ruim genoeg voor een hele kinderhand, en de vier woorden zijn precies de vier gevoelens die een kleuter uit elkaar kan tekenen.

Een gezicht maken is iets anders dan een gezicht herkennen. Op de verbindpagina's van de familie gevoelens wijst het kind aan wat een tekenaar heeft getekend; hier moet het zelf bedenken hoe boos eruitziet en dat op papier zetten, en dus nadenken over welke onderdelen veranderen. De meeste kinderen halen blij en verdrietig uit de mond alleen. Voor boos moeten de wenkbrauwen naar binnen hellen en voor bang moeten de ogen wijd open, en een kind dat voor allebei hetzelfde gezicht met een rond mondje tekent, heeft precies het punt gevonden waar het gesprek over kan gaan. Laat het kind het gezicht eerst in een spiegel trekken en dan tekenen wat het ziet; zo sluit het blad aan bij wat de SLO-kerndoelen voor kleuters vragen over het uiten en herkennen van gevoelens.

Print één blad per kind; wasco werkt hier beter dan potlood omdat de cirkels groot zijn. Er is met opzet geen antwoordblad: elk gezicht dat als het woord leest, is goed. Gebruik het na de basispagina verbind het gezichtje met het woord en zet het naast hoe voel ik me vandaag, waar dezelfde tekencirkel één keer terugkomt en het gevoel dat van het kind zelf is.