Samenstellingen: plaatje + plaatje

Acht rijen lopen over dit blad met samenstellingen, en elke rij is een kleine som: een plaatje, een plusteken, een tweede plaatje, een isgelijkteken en een schrijfregel. Een fles water plus een meloen. Een zon plus een bloem. Een vogel plus een huis. Een stuk kaas plus een taart. Een hand plus een tas. Een boek plus een kast. Een tand plus een borstel. Een regenwolk plus een jas. Het kind zegt de twee plaatjes, zegt de woorden achter elkaar en schrijft het nieuwe woord op de regel: watermeloen, zonnebloem, vogelhuis, kaastaart, handtas, boekenkast, tandenborstel, regenjas. Er staat geen woord gedrukt, dus de spelling van beide delen komt van het kind.

Twee woorden maken een nieuw woord met een nieuwe betekenis, dat is de hele les, en de plaatjes maken het zichtbaar op een manier die een woordenlijst niet kan. Een vogelhuis is geen vogel en geen gewoon huis, het is een huis voor een vogel. Door de twee namen te zeggen en ze dan aan elkaar te laten lopen, hoort het kind de samenstelling als één woord met één klemtoon, en het zonder spatie schrijven is de spellinggewoonte waar groep 4 naartoe werkt. Let wel: op elk blad zitten minstens twee woorden die een tussenletter vragen, hier zonnebloem, boekenkast en tandenborstel. Het kind hoort die tussenklank vanzelf als het het woord hardop zegt; de regel erachter is stof voor later. De SLO-kerndoelen voor groep 4 noemen bij taalbeschouwing het herkennen dat woorden uit delen kunnen bestaan. De leerkracht let op een kind dat de twee woorden met een gat ertussen schrijft en vraagt of het één ding is of twee; het plaatje geeft het antwoord.

Het print op één vel met acht volledige schrijfregels. Het blad verdeel de samenstelling draait hetzelfde idee om, daar staat het hele woord gedrukt en zet het kind een streep waar het breekt, en de speurtocht mengt echte samenstellingen met woorden die alleen maar lang zijn.