Verhaal op volgorde leggen: nummer de plaatjes

Twee waslijnen hangen over dit blad voor kleuters, en aan elke lijn hangen vier plaatjes met een knijper. Samen vormen ze telkens een kort verhaal zonder woorden. Op deze afdruk wordt in het eerste verhaal een banaan gepeld: eerst ligt hij heel op het bord, dan is er een stuk schil los, dan hangen er drie stukken naar beneden en tot slot ligt alleen de lege schil er nog. In het tweede verhaal tekent iemand met wit stoepkrijt een hinkelbaan op de grijze stoep: eerst is de stoep nog leeg, dan staan er twee vakken, dan vier, en tot slot is de hele baan klaar, terwijl het krijtje ernaast steeds korter wordt. De plaatjes hangen door elkaar. Onder elk plaatje staat een leeg hokje waarin het kind een cijfer schrijft, 1 voor wat er eerst gebeurt en 4 voor het eind.

Het kind moet kijken wat er van plaatje tot plaatje verandert, en daar zit het denkwerk. Een banaan wordt niet vanzelf weer heel en een krijtje groeit niet terug: wie dat ziet, kan de tijd in het verhaal terugvinden. Zo oefent een kleuter het begrip van een verhaal met een begin en een eind, precies wat de SLO-kerndoelen voor mondelinge taal bij jonge kinderen vragen. Laat het kind het verhaal daarna hardop vertellen met eerst, dan en daarna. Wie nog geen cijfers kan schrijven, mag stippen zetten of de cijfers samen met de juf of meester opzoeken.

Eén vel in kleur, met ruime hokjes voor grote cijfers. Dit is het startblad van de reeks verhalen op volgorde: hier blijven de plaatjes op papier en wordt er niets geknipt. De plaatjes zijn ook los uit te knippen en aan een echte waslijn in de klas te hangen. Levenscycli, dagritmes en patronen hebben hun eigen bladen; hier gaat het om gewone plaatjesverhalen. Daarna kan het kind verder met het knip-en-plakblad met eerst, dan en tot slot.